Sunday, February 22, 2015

කියවූ නොකී කව

කුසේ දරා දස මස් දහ දුක්                     විඳලා
බුදු බව පතා නැත මව් වී නුඹ                 වදලා
කිරිකැටි සුවඳ විඳිනට නැත පින්            කරලා
කිරි මව් දනට වඩිනට නැත පින්           ලැබිලා

මිහිරිද කොතෙක් හඬනා බිළිඳුන්                  නාදේ
රසයද කොතෙක් කුසගිනි  නොහැඟෙන       මාගේ
තුටුවෙද කොතෙක් නිදිනැති රැය මා             නින්දේ
සොඳුරුද කොතෙක් ඒ දුක මා සතු            නොවුනේ

නුහුරක් හැඟේ හුරු තැන හුරු උන්                අතරේ
වදනත් ගොළුව නිහඬව දෙනෙතක්                බරවේ
බැනුමත් මිහිරි ගොළුවන විට මා                   හමුවේ
සැඟවී යන්න සිත් වෙයි ලොවටම                 රහසේ

 අළුත උපන් කිරි කැටියන් තුරුළු කර සිටින මව්වරු අතර,මළ දරු උපතකට පසුව හිස් අතින් වාට්ටුවේ සිටින මවකගේ දෙනෙතින් කියවූ නොකී කව 

2 comments:

  1. හිතාගන්න බැරි තරමේ වේදනාවක්.............. ඒ වේදනාව අකුරු කරලා තියෙනවා අගේට

    ReplyDelete