Wednesday, October 26, 2016

අනුරාධපුරේ හිටං (වාඩිවෙලා ) ගාල්ලේ යෑම



අනුරාධපුරේ සිට ගාල්ලට ගිහින් තියනවද? ගිහින් තියනවා නම් යන ගමන් මොනවද හිතුනේ? මොකුත් නැද්ද? පරංගියා කෝට්ටේ ගියා වගේද? යන්නේ කොහොමද? බස් එකේ නම් කොළඹට ගිහින් ගාල්ලට බස් එකක් ගත්තනම් හරි, කෙලින්ම ගාල්ලට යන බස් එකකුට්ත් තියනවා මම හරියටම ඒ ගැන දන්නේ නෑ.
කෝච්චියේ ගමන ඊට වඩා වෙනස්, එක්කෝ නගරාන්තර සීඝ්‍රගාමී දුම් රියක යන්න පුළුවන් ,  එහෙම නැත්නම් වායුසමනය කළ දුම් රියෙනුත් යන්න පුළුවන්. දුම් රියෙත් පලවෙනි දෙවෙනි තුන්වෙනි පන්ති තියනවා ඒ ඒ එක එකක වෙන වෙනම කතා තියනවා.

නමුත් මේ කියන්න යන්නේ කතා අඩුම විදිහ ගැන. ඒ තමයි පෞද්ගලික වාහනයක යනකොට හිතෙන දේ. ඒ කියන්නේ කාර් එකෙන් යනකොට දැනෙන දේ.
කාලෙකට කලින් ගිය ගමනක් මහා ලොකූ දෙයක් නෑ.

අනුරාධපුරෙන් ගාල්ලට යන්න පිටත් වුනාට කොහොමද යන්නේ? යන්න පාරවල් කීපයක් තියනවා. එක එක පාර එක එක විදිහයි. කුරුණෑගල පැත්තේ පාරෙන් යන්න පුළුවන් පුත්තලම පාරෙන් යන්න පුළුවන් දඹුල්ලට ගිහින් යන්න පුළුවන් ඕනෙම නම් මහනුවරට ගිහින් යන්නත් පුළුවන්. යන පාර තෝරාගැනීම ගමනේ යන කෙනාගේ කැමැත්ත. ඒකට විවිධ හේතු බලපාන්න පුළුවන්. පුත්තලම පාරෙන්  රෑ  වෙලා තනියම පොඩි කාර් එකක යන්න එපා කියනවා පාරේ අලි ඉන්නවලු. නුවරට ගිහින් කොළඹ පාරෙන් ගිහින් යන්න පුළුවන් හැබැයි සෑහෙන වෙලාවක් යනවා අහන අය පිස්සුද කියලත් අහන්න ඉඩ තියනවා. දඹුල්ල පාරත් දුරයිද මන්දා. එහෙනම් කොයි පාරෙන්ද යන්නේ? සමහරු කෙලින්ම ගූගල් මැප්ස් බලලා වැඩේ ඉවරයක් කරලා දානවා. සමහරු පාර තොට දන්න කෙනෙක්ගෙන් අහලා බලනවා. සමහරු යන ගමන් පාර අහ අහ යනවා.
කොහොමහරි පාරක් තෝරා ගත්තා කියමුකෝ.

ඔය පාරවල් ඔක්කොම දන්නේ කවුද ඒ හින්දා එක පාරකින් යමු. දැන් යන්නේ කොහෙද ? ගාල්ලේ. නමුත් ඔබ මොහොතක් සිතුවාද? අනුරාධපුරේ අහලක තියා පැත්ත පලාතකවත් ගාල්ලට කියලා පාරක බෝඩ් එකක් තියනවද? නෑ. අපේ ගමන පටන් ගන්නකොට ගමනාන්තය අහලකවත් නැතිවෙන්න පුළුවන්, එහෙම කියලා ගමන අත හරින්න ඕනෙද? ගමනාන්තයට විවිධ පාරවල් තියනවා, කවුරු කොහොම කිව්වත් විවේචනය කළත් මෙහෙම ගියානම් හරි මෙතනින් හැරුනා නම් හරි , අපරාදේ මෙතනින් යන් නැතිව මෙහෙම ගියා නම් හරි කියලා මොන තරම් කතා කිව්වත් යනකොට අපි තනියම ගමනාන්තයට යන්න ඕනේ.
ඇනුරාධපුරය පහු කරගෙන යනකොට තලාව තඹුත්තේගම මුලින්ම හමු වෙනවා. එකම විදිහේ දේශගුණයක් තියෙන්නේ, වැඩි වෙනසක් නෑ. පැත්තකින් විටින් විට දුම් රිය මාර්ගය පෙනි පෙනී යනවා. සමහර වෙලාවකට රතු පාට හරි නිල් පාට හරි දුම් රියක් යාපනේ රතු ළුූණු එහෙම පටවගෙන අපිට විරිත්තගෙන නැත්නම් සමච්චලේට හිනා වෙවී පෙට්ටි ටික කුචු කුචු ගගා යනවා. කලබල වෙන්න එපා, තරහ ගන්නත් එපා. එයා එයාගේ ගමන ගියාදෙන් අපි අපේ ගමන යමු. ආපහු හම්බ වෙන්නත් පුළුවන් නොවෙන්නත් පුළුවන්. හැබැයි මේ හරියේ කොහේවත් ප්‍රධාන පාර හරහා කෝච්චි පාර යන්නේ නෑ. ඒ හින්දා අපේ ගමන පාඩුවේ යන්න පුළුවන්, හැබැයි අමතක කරන්න එපා. ඉස්සරහට සෑහෙන වාරයක් අපිට කෝච්චියේ ආඩම්බර බල බල ගේට්ටු පොල්ලකට පිටුපසින් නවතින්න වෙනවා. මොකද කරන්නේ ඉතින්.

ඔහොම යනකොට පාදෙනියෙන් හැරෙන්න ඕනේ, අනික් පැත්ත පුත්තලම. ටික දුරක් ගියාම වාරියපොල. නෑ නෑ දන්න කට්ටිය වාරියපොලට නගරයට යන්නේ නෑ, තදබදය මග හැරලා යන්න තියන පොඩි අතුරු පාරෙන් යනවා.
ඊළඟට කටුපොත නාරම්මල. පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ දේශගුණය වෙනස් වෙනවා. ඒත් තාම රස්නෙයි.
මේ වෙනකොට කිලෝ මීටර් සිය ගනනක් ඇවිත්. බඩගින්නක් නිදිමතක් එහෙමත් එන්න පුළුවන්.වෙලාව හැටියට බත් කන්න හරි තේ එකක් කාරිය බොන්න හරි නවත්තන්නත්  ඉඩ තියනවා. නැත්නම් පොලිස් මාමලා නවත්තලා ඔබේ ගමනේ වේගය වැඩී කියන්නත් පුළුවන් නැත්නම් වැරදි විදිහට ඉරක් කපලා ඒ කියන්නේ අනුන්ගේ  මායිමකට රිංගලා කියන්නත් පුළුවන්.
කෝ ගාල්ල? තාම හෝඩුවාවක් වත් නෑ. කාගෙන්හරි ඇහුවොත්? අහන අයත් මඤ්ඤං වෙන්නත් පුළුවන්, නැත්නම් හරියට කියන්නත් පුළුවන්.

ගාල්ල ගැන දැන්මම හිතන්න එපා. ගිරිඋල්ල ගැන බලන්න. ගමනාන්තය ගැන ඉලක්කයක් තියාගන්න. හැබැයි ඉලක්කය නොපෙනෙන්න පුළුවන්, නමුත් පෙනෙන දුර ගැන සිහියෙන් කල්පනාවෙන් යන්න ඕනේ. ගමනාන්තයට එක පාරම යන්න බෑ, බොහෝ තැන් වලින් හැරෙන්න වෙනවා, හරි තැන් වලින් හැරුනොත් හරි, වැරදි තැන් වලින් හැරුනොත් වැඩිපුර දුරක් යන්න වෙයි සමහර විට ආපසු හරවාගෙන එන්නත් වෙන්න පුළුවන්. එහෙම තයි ජීවිතේ. සමහර විට ආපසු හැරී ඒම වෙන්න පුළුවන් තියන හොඳම විසඳුම.

ගිරිඋල්ලට ආවා කියමුකෝ.එතැනිනුත් තීරණය ඔබේ අතේ. කොටදෙනියාව පැත්තෙන් ගිහින් ජා ඇල පැත්තෙන් අධිවේගී මාර්ගයට දාලා පෑලියගොඩට යන්න පුළුවන්, එහෙම නැතිනම් මීරිගමට ගිහින් නුවර පාරට දාන්න පුළුවන්.
පාරවල් ගානකින් ගිහින් අන්තිමට එක පාරකට. තදබදය එක එක විදිහට, ගමන් මහන්සිය එක එක තරමට. දැන්වත් ගාල්ල ලඟද? අපෝ නෑ. ගාල්ලට කියලා බෝඩ් ලෑල්ලක්වත් . තව කොහෙද? මේ වෙනකොට පැය තුනකට වඩා ඇවිත්.
ඔන්න කවවතින් අධිවේගී මාර්ගයට දානවා.

පොඩි වෙනසක්. මෙච්චර වෙලාවක් කරදරකාරී විදිහට චන්ඩි පාට් දැම්ම වමෙන් දකුනෙන් උඩින් යටින් හොම්බ දැම්ම ත්‍රීවීල් බයික් එකක්වත් නෑ.හැබැයි රජෝ මේ පාරේ යන්න සල්ලි දෙන්න ඕනේ, ඊටත් මේ පාරට දැම්මට පස්සේ ආපසු හැරවීම් නැවතීම් නෑ,හිතූ හිතූ තැනින් පනින්නත් බෑ. අපිට සමහර තීරණ ගන්න වෙනවා අවසාන ප්‍රතිපලය දිහා බලාගෙන, ඒ තීරණ ගත්තම ආපසු හැරීම් නෑ, ආපහු හැරුනොත් නැවතුනොත් වෙන පාඩුව දඩය දරාගන්න බැරි තරම් වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි එහෙම තීර්ණ නිසා ගමනාන්තයට ඉක්මනින් යන්නත් පුළුවන් වෙනවා. වාහනේ හොඳයි නම් ෂුවර් නම් තෙල් තියනවා නම් වෙන මොනවද?
 නිදහසේ අත පය දිග හැරලා වාහනේ මලකඩ කාරිය කැඩිලා යන්න ලෑල්ලට පාගලා යන්න තියෙන්නේ. ලෑල්ලට පෑගුවාට කෝ ගාල්ල?

විස්වාස කරන්න මහත්තයෝ යාන්තම් කොට්ටාවට එනකොට ඔන්න තියනවා ගාල්ලට කියලා බෝඩ් එකක්.ළඟද? නෑ කිලෝමීටර් සීයක් විතර තියනවා. තව පැයක්? ඔන්න දැන් අවසාන ඉලක්කය ගැන පොඩි ඉඟියක්වත් ලැබිලා. පැය තුනක් හතරක් මහන්සි වෙලා ආව ගමනේ අවසානයට ලඟයි කියලා හිතෙනකොට එන සැනසුම අර අමාරුකම් මහන්සිය මකා දමන්න සමත් වෙනවා කියලා හිතෙනවා.
තේරුනාද මන්දා

Monday, September 5, 2016

අමු මිරිස්



මේ ළඟදී වයස අවුරුදු හැටක විතර මනුස්සයෙක් ඉස්පිරිතාලෙට ආවා. හේතුව අතේ කැපුමක්.වම් අතේ මහපටැගිල්ලයි දබරැගිල්ලයි අතරින් කැපිලා තිබුනේ. වෙලාවට අස්ථි බිඳුමක් හෝ කන්ඩරා කැපීමක් වෙලා තිබුනේ නෑ. ඉතින් ශල්‍යාගාරයට අරගෙන මේ මනුස්සයගේ කැපුම මහන්න වුනා.

කැපිලා තිබුනේ කඩුවකට. ඉතින් ඒ මොකෝ කියලා අහන්න කාට වුනත් හිතෙනවා. "ලොකු උන්නැහේ මොකෝ කවුරුහරි එක්ක ගෝරියකටවත් පැටළුනාද? අඩියක්වත් ගහලාද හිටියේ " ටිකක් හරි නැති විදිහටයි කතාව පටන් ගත්තේ.
මේ මනුස්සයා බොහොම අහිංසක ගොවියෙක්, " මහත්තයා මම රා අරක්කු කටේ තියන්නෑ. විට නම් කනවා. මම කවුරු එක්ක ගෝරි අල්ලන්නද? මගේ පුත්තු තුන්දෙනා ගෙදර ආවා, උන් වට පිටාවේ අය එක්ක රන්ඩු කරගන්නවා. ඒ රන්ඩුවක් බේරන්න ගිහින් මගේ අතට කඩු පාරක් වැදුනා"
 ටිකක් අමුතු කතාවක්, ඒ මොකද කියලා අහන්න හිතෙන එක සාධාරණයි කියලා මට හිතුනා.
මැහුම් දාන ගමන් කතාව දිගටම ඇදගෙන ගියා. "ඉතින් පුතාලා මොකටද අහල පහල අය එක්ක රන්ඩු කරන්නේ"
" මහත්තයා අපි අඹගහවැව, මම ගොවිතැන් කරන්නේ, හේන් වවනවා, කුඹුරු ගොවිතැනත් කරනවා. මගේ පුතාලා තුන්දෙනෙක් ඉන්නවා, උන් එකෙක්වත් ගොවිතැනට කැමති නෑ. තුන්දෙනාම ත්‍රීකුණාමලේ මුහුදු යනවා. මුහුදු රස්සාව කරන්නේ. ඉඳලා හිටලා ගෙදර එන්නේ. උන් තුන්දෙනාට මුහුදු රස්සාව ජයයි.පුතාලා දෙන්නෙකුට  වීල් එකයි ඩිමෝ බට්ටෙකුයි තියනවා. ගමේ අහල පහල එවුන් හරි ඉරිසියයි මේ තුන්දෙනා එක්ක. ඉතින් ගෙදර ආවම වට පිටේ එවුන් එක්ක පැටලෙනවා. කොහෙද මුන් තුන්දෙනා බීගත්තම, කොච්චර කිව්වත් අහන් නෑ බොන එක නවත්තන්නෙම නෑ. මේ පාර ම්ගේ අත කැපිලා බේරුනා ඇති, නැත්නම් මිනියක් මරලා තමයි ඉවරවෙන්නේ.

"මොනවා කියන්නද කියලා මට තේරුනේ නෑ", පරම්පරා අතර වෙනස වෙන්න ඇති, මේ වයසක මනුස්සයා නම් කලබල නැති ඉවසීම තියන කෙනෙක් වගේ, හැබැයි පුත්තු තුන්දෙනා නම් කුකුල් කේන්ති කාරයෝ වගේ.

ඉතින් ඔහොම ඔහොම කතාව කරගෙන ගියා. මැහුම් දාලා ඉවරවෙනකොට මේ මනුස්සයා හේන් ගොවිතැන ගැනත් කිව්වා. අමු මිරිස් වවලලු තියෙන්නේ. ගොවිතැන හරියට කරනවා නම් ජයයිලු. කලින් පාර අමු මිරිස් වවපු කොල්ලෙක් එක අස්වැන්නෙන් මහ ට්‍රැක්ටරේකුයි බයික් එකකුයි ගත්තලු. බීජ අමු මිරිස් ග්‍රෑම් පනහක්  රුපියල් නවසිය පනහයිළු. අක්කරේකට බීජ අමු මිරිස් සීයක් විතර ඇතිලු.
අන්තිමට මටත් උපදේසයක් දීලා තමයි මේ මනුස්සයා ශල්‍යාගාරයෙන් ගියේ. "මහත්තයත් පුළුවන් වෙලාවක අමු මිරිස් ටිකක් හරි වවලා බලන්න "

සුපුරුදු උත්තරය, "ඒක තමයි වෙලාවක් නෑනේ, බලමු."

ඔන්න ඔහොමයි ගොවි මහත්තයාට  පුතා ගහපු කඩු පාරට කැපුනු අත මහලා ඉවර වුනේ      

Friday, June 3, 2016

ජයසූරිය



අපි නොහිතුවාට සමහර මිනිස්සු අපිට හරි කැමති. සමහර විට අපි මොකුත් ලොකු දෙයක් ඒ අයට කරලාදීලා නැතුව ඇති, සමහර විට ඒක හිනා වෙලා කතා කරන එක විතරක් වෙන්න ඇති.   මේ කතාව අපේ හයේ වාට්ටුවේ සිදුවීමක්. මම මේ කියන පුද්ගලයා ගැන අපේ වාට්ටුවේ වැඩ කළ හෝ ඇවිත් ගිය අය නම් දන්නවා.
ජයසූරිය කියන්නේ පැන්ෂන් යන්න කිට්ටු සාත්තු සේවිකාවක්, ඒ කියන්නේ ඇටෙන්ඩන් කෙනෙක්. අඩි පහක්වත් උස නෑ.හැබැයි වැඩයි කටයි ඊට වඩා සෑහෙන්න උසයි. පට පට ගාලා වැඩ, හැබැයි කවුරු හරි සැරෙන් කතා කරලා මොකක් හරි කරන්න කිව්වොත් මනුස්සයා නෙවෙයි තුට්ටුවකට ගනන් ගන්නේ.
බුලත් විටක් කාලා කට රතු කරගෙන කියව කියව වාට්ටුවේ ඔක්කොම වැඩ කරනවා. මේ මනුස්සයා මොකුත් හිතේ තියන් ඉන්නේ නෑ, කාට වුනත් කියන්න තියන දේ මූනටම කියලා දානවා.

වල් පල් ඇති, කතාව දැන්. කතාවක් කිව්වට මහා ලොකු දෙයක් නෑ. අපේ වාට්ටුවේ සීමාවාසික වෛද්‍යවරු පිරිස සීමාවාසික පුහුණුව අවසන් කරලා යන දවස. ඉතින් මේ නංගිලා මල්ලිලා වාට්ටුවේ හැමෝටම තේ පැන් සංග්‍රහයක් ලෑස්ති කරලා. විශේෂඥ වෛද්‍යවරු අනෙක් වෛද්‍යවරු හෙදියන් සාත්තු සේවිකාවන් ආදී හැමෝම මේ සාදයට ආවා. එදා ජයසූරිය නයිට් ඩියුටි, ඒ කියන්නේ දවල් වැඩට ඇවිත් නෑ.තේ පැන් සංග්‍රහයට ජයසූරිය ආවේ නෑ. මම ඒත් ඇහුවා ජයසූරිය කෝ කියලා. කලින් කියන්න අමතක වුනා, ජයසූරියට හොඳට කවි කියන්න පුළුවන්. අපි සීමාවාසික පුහුණුව අවසන් කරලා යන දවසේ ජයසූරිය අපි ගැන (ගුණ වයලා )
කවි පන්තියක් ගොතලා ගායනා කළා මට මතකයි.

ඉතින් සාදය ඉවර වෙලා එදා දවසත් ගෙවුනා. මමත් ගෙදර ගියා. හවස හයට විතර නොදන්න අංකයකින් දුරකතන ඇමතුමක් ආවා. මම කතා කළා
"සර් මම ජයසූරිය කතා කරන්නේ, අනේ සර්ලා අද වාට්ටුවෙන් යනවද? අනේ මට කතා කරන්න එන්නවත් බැරි වුනානේ, අනේ සර්ලා යනවද? "
මට ඒක අහලා හරිම සතුටක් ආවා, අපි නොහිතුවට ජයසූරිය හදවතින්මයි මේ අහන්නේ, ජයසූරියට විශේෂ උදව්වක් අපි කරලා නෑ, හොඳට කතා බහ කරන එක විතරයි කලේ. මේ මනුස්සයා කොච්චර අව්‍යාජ හොඳ මනුස්සයෙක්ද කියලා මට හිතුනා.

"නෑ ජයසූරිය මම යන්නේ නෑ, ඉන්ටර්න් ඩොක්ටර්ස්ලා ටික තමා ගියේ"
"අනේ ඇත්තද? බුදු සරණයි සර්", එහෙනම් මම තියන්නම්" ජයසූරිය කිව්වා.

පහු වෙනිදා වාට්ටුවේ නර්ස් නෝනා කෙනෙක් කිව්වා, ජයසූරිය මගේ ටෙලිපෝන් නොම්මරය වාට්ටුවේ තියනවද කියලා හොයලා අන්තිමට එක්ස්චේන්ජ් එකට කතා කරලා හොයාගෙන තියෙන්නේ කියලා.

මට අපේ විශේෂඥ වෛද්‍යතුමා නිතරම කියන කතාවක් මතක් වුනා, ධනවත්භාවය කියන්නේ වැඩිපුරම යහපත් මානව සබඳතාවන් තිබීම ( සිංහලෙන් කිව්වොත් සල්ලි  නෙවේ මහත්තයෝ මිනිස්සු තමයි වැදගත් )

Sunday, May 15, 2016

සීයයි මුණුපුරයි



මේ කතාව එක දවසක් මුණුපුරෙකුට බෙහෙත් ගන්න ආව සීයා කෙනෙක් කියපු එකක්. මේ සීයා තමන්ගේ මුණුපුරාව එක්කගෙන ආවා හෙම්බිරිසාවට බෙහෙත් ගන්න.මුණුපුරා ඉස්කෝලේ දෙක වසරේ ඉන්නවා කිව්වේ. හෙම්බිරිසාවට බෙහෙත් දුන්නා, බෙහෙත් මාත්‍රාව ගනනය කරන්න මේ දරුවාගේ බර කිරලා බැලුවා. ඒ වයසට බර නම් ටිකක් මදි.

සීයා කතාව පටන් ගත්තා. මහත්තය මේ දරුවා කෑමට හරිම හොරයි. කන්නේම නෑ.සීයා කියපු විදිහ ටිකක් අමුතුයි වගේ, මොකද ආච්චි කෙනෙක් කිව්වනම් මුණුපුරා කන්නේ නෑ කියලා ඒක සාමාන්‍යයයි. ඉතින් මම අහලා බැළුවා විස්තර. ඇයි  මේ දරුවා කන්නේ නැත්තේ කියලා හොයලා බලන්න විස්තර කාරිය අහන්න එපෑ.
මේ දරුවා සීයාගේ දුවගේ පුතා. මුණුපුරාගේ තාත්තා ඒ කියන්නේ සීයාගේ දුවගේ ස්වාමිපුරුෂයා මේ දරුවාට අවුරුදු දෙක තුනක් වෙනකොට දරු පවුල අත හැරලා ගිහින්. ඒ මනුස්සයා කුලී වැඩ කරලා තියෙන්නේ. ඊට පස්සේ දුවත් මුනුපුරත් සීයාගේ ගෙදර ඇවිත් ඉඳලා තියනවා.සීයා වත්තේ පිටියේ වැවෙන දේවල් වලින් තමයි ජීවත් වෙලා තියෙන්නේ කරාඹු සහ සාදික්කා ගස් කීපයකුත් සීයාගේ වත්තේ තියනවා කියලා කිව්වා. කාලය ගතවෙනකොට ගෙදර දොර අග හිඟකම් එහෙම ටික ටික වැඩි වෙන්න පටන් ගෙන තියනවා. ඉතින් මේ දරුවාගේ අම්මා රට රස්සාවකට යන්න තීරණය කරලා තියනවා.
කොහොමහරි රට රස්සාවකට ගිහින් අවුරුද්දක් විතර සල්ලි එහෙම එවලා තියනවා. ඊට පස්සේ දැනට අවුරුදු දෙකක් විතර වෙනකම් කිසිම ආරංචියක් නෑලු.
"හ්ම් එහෙමද, හොයලා බැළුවේ නැද්ද?"
 " හොයලා බැළුවා මහත්තයෝ ඒජන්සි කාරයත් කතා කළා තොරතුරක් හොයාගන්න බැරි වුනා"

"එහෙමද , එතකොට සීයගේ ආච්චි ගෙදර ඇතිනේ ?
"නෑ මහත්තයා, ආච්චි නැතිවෙලා දැනට අවුරුදු දහයක් විතර වෙනවා".
"ඉතින් මේ දරුවා මම තමයි බලාගන්නේ, කන්නේ නෑ කිසිම දෙයක්,මම ඉතින් බනිස් ගෙනත් දෙනවා, මැගී නූඩ්ල්ස් හදලා දෙනවා, ඒවා නම් කනවා, හැමදාම ඒවා කන්නත් බෑනේ, ඉස්කෝලෙ යනවා, සෙල්ලම් කරලා එහෙම ඉන්නවා වෙනදට , මේ දවස් ටිකේ ඉස්කෝලෙ යන්නත් බෑ කියනවා මහත්තයා"

"ගමේ එවුන් කියනවා මගේ දුව රට ගිහින් වෙන මිනිහෙක් එක්ක ගිහින් කියලා, ඒ වුනාට මේ පොඩි දරුවෙකුත් දාලා ඒ දරුවා එහෙම කරන් නෑ මහත්තයා, මගේ දුවට පිට රටදි කරදරයක් වෙන්න ඇති, මොනවා කරන්නද මිනියක්වත් අපිට දකින්න ලැබුනේ නෑනේ"

අවුරුදු හැත්තෑ පහක් විතර වෙන මේ සීයා බොහොම හැඟුම්බරව මේ කතාව කියාගෙන ගියා. ඊට පස්සේ සීයා කහට පැල්ලම් වැටුනු කමිස සාක්කුවෙන් සල්ලි අරන් දෙන්න ලෑස්ති වුනා.
" කමක් නෑ සීයා,සල්ලි තියාගන්න, හරි එහෙනම් ගිහින් එන්න, බෙහෙත් ටික හරියට දෙන්න"

"එහෙම කමක් නැත්ද මහත්තයා?" සීයයි මුණුපුරයි යන්න පිටත් වුනා.

අහන්න තියෙන්නේ එකයි, මෙහෙම ජීවිත අපි අතරම ඉන්නවා, ඉතින් ඔබට මොනවයින්ද අඩු?


   
 

Sunday, January 3, 2016

හැටයි නෝනා කොස් මල්ලක්

බාගයක් අමුයි නේද, 
මේ ඉරිත් ගොඩයි
ගස් දෙකක ඒවා නේද
සමහර මදුළු ඉදිලා වගේ
තැම්බෙයිද?
පනහට දෙන්න බැරිද.
තිස් පන්දාහක් ගෙවා
පැය දෙකක සංගීතයක්
අසන්නෝද මෙදියත 
බොහෝ තුටින් විසුවෝය




Monday, December 21, 2015

ඇත්ත කතාවක්



පරණ සිදුවීමක්,
දහයේ වාට්ටුවට තවත් එක් දවසක්. කළබලකාරී උදෑසනක්. සියදිවි නසාගන්න මොනවාදෝ බෙහෙත් පෙති ගොඩක් බීලා ලෙඩෙක් ඇතුළු කළා. අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර සිදු කළා. දින කීපයක් වාට්ටුවේ සිටියා, අන්තිමට මානසික සුවතා සායනයටත් යොමු කරවලා ගෙදර යැව්වා.

ඊට පස්සේ,
කාලය හෙමින් හෙමින් ගෙවිලා යනවා. මේ පුද්ගලයා රෝහලේ කැන්ටිමේදී නිතරම දකින්න ලැබෙනවා. හැමදාම උදේට ඉස්කෝලෙ එක වසරේ හරි දෙක වසරේ හරි ඉන්න බව පෙනෙන්න තියන දුව එක්ක ඇවිත් ඒ දුවට කන්න අරන් දීලා කෑම පෙට්ටියට රෝහල් කැන්ටිමෙන් ඉඳිආප්ප හරි බනිස් හරි මොනවා හරි අරන් දෙනවා මම බලාගෙන. මේ මනුස්සයා හැමදාම කැන්ටිමේ ජරාව අර ළමයාට කන්න දෙන්නේ ඇයි කියලා මට හිතුනා.

ඊටත් පස්සේ මෑතකදී,

මේ මනුස්සයා අහම්බෙන් කතාවකට අහු වුනා. නිකම් කතා කර කර ඉඳලා යන්න ගියා, ටිකක් හිතවත් වුනා. ළඟදී දවසක මම , හැමදාම දුවව එක්ක එනවා නේද, හැමදාම කැන්ටිමෙන් කෑම අරන් දෙනවා නේද කියලා නිකමට ඇහුවා.
මේ මනුස්සයා පුටුවකුත් ඇදලා අරගෙන වාඩි වෙලා බොහෝම දිග කතාවක් කියන්න පටන් ගත්තා.
මේ මනුස්සයා එච්චරම සල්ලි බාගේ තියන කෙනෙක් නෙවෙයි. දැනට ඔහු කරන රැකියාවට ආවට පස්සේ විවාහයක් කරගෙන තියනවා. ඒ කාන්තාව රැකියාවක් කරන්නේ නෑ, හැබැයි යහමින් ඉඩ කඩම් තියන පවුලක,තරමක් සල්ලි බාගේ තියන පිරිසක්. ඉතින් මේ කතා නායකයා තමන්ගේ බිරිඳගේ නමට තිබ්බ ඉඩමක ණයක් අරගෙන ගෙයක් හදන්න පටන්ගෙන තියනවා.
පළමුවෙන් ඒ දෙදෙනාට පුතෙක් ලැබිලා, ඒ දරුවා පාසල් යන්නත් පටන් ගත්තා, ඊට පස්සේ මේ ඉහත කිව්ව දුව ලැබිලා තියනවා.
වැඩිමහල් පුතා හොඳට ඉගෙනගෙන තියනවා, පහ වසරේ ශිෂ්‍යත්වයත් සමත්ලු. ඔහොම ඉන්නකොට පවුලේ නොහොඳ නෝක්කඩු මතු වෙලා තියනවා. ඒවා දුරදිග ගිහින්. ඒවාගේ අවසානය වෙලා තිබුනේ මේ පවුල සීසීකඩ වීම. මේ පුද්ගලයා කියන විදිහට අන්තිමට ඒ බිරිද හොරෙන්ම බාහෙට හදලා තිබ්බ ගෙදරයි ඉඩමයි විකුනලා වෙනත් කෙනෙක් එක්ක පැනලා ගිහින්. ගේදර මිලදී ගත්ත කෙනා දරු දෙන්නවයි මේ පුත්ගලයාවයි ගෙදරින් එළියට දාලා.

අන්තිමට කුලී නිවසක ඉඳගෙන අර කළින් ගත්ත ණය ගෙවමින් ජීවත් වෙලා තියනවා. කොහොම හරි අර වැඩිමහල් පුතාගේ පාසල් වැඩ ටික ටික දුර්වල වෙන්න පටන් ගෙන.මේ පියා ඒ දරුවාගේ පන්ති බාර ටීචර්ට විස්තරය කියලා තිබුනා, සමහර විට දරුවාට වැඩි අවදානයක් දෙන්න කියලා ඉල්ලන්නත් ඇති . ඉස්කෝලෙ ළමයි එක්ක  එන අම්මන්ඩිලාටත් කාගේ හරි ඕපාදූපයක් නම් වෙන මොකුත් ඕනේ නෑ.ඉස්කෝලේ ඉවර වෙනකම් ගේට්ටුව ළඟ රස කර කර මේ සිදුවීම කියන්න ඇති. ඉතින් මේ සිදුවීම කොහොම කොහොම හරි ඒ දරුවා ඉගෙන ගන්න පන්තියේ ළමයිනුත් දැනගෙන. ඒ කොල්ලෙක් මේ දරුවාට ඔය සිදුවීම කියලා විහිළු කරලා. මේ දරුවා ඒ විහිළු කළ කොල්ලාට හොඳටම ගහලා. ඕක පන්තියේ ටීචර්ටත් ගිහින්. (කොහොමත් බහුතරයක් සියල්ල දත්  ටීචර්ලා ළමා මනෝ විද්‍යාව එහෙම බොහොම කෙළ පැමිණි අයලු නේ  )
ටීචර් ඒ දරුවාට නොසෑහෙන්න තලලා. හත වසරේ ඉගෙනුම ලබපු ඒ දරුවා තමන්ට තේරුන හොඳම දේ කරලා, ඉස්කෝලෙන් පැනලා ගිහින්, ගෙදර යන්නේ නැතිව හිස හැරුනු අතේ ගිහින්.
බොහොම අමාරුවෙන් ඒ දරුවාගේ පියා මේ දරුවා හොයාගෙන ඇවිත්.
මේ දරුවා ඊට පස්සේ පාසල් යන්න බෑම කියලා. ඔහොම මාස කීපයක් ගෙදර ඉඳලා මහණ වෙන්න ඕනේ කියලා. මොනවා කිව්වත් බෑ කියලා. අන්තිමට ළඟදි මහණ කරලා.

මගේ ප්‍රශ්නය, ඉතින් දුව අම්මා ගැන අහන්නේ නැද්ද? මොන පිස්සුද මහත්තයාඅ, දුව අම්මා ගැන නිකමටවත් අහන්නේ නෑ.
තවත් ප්‍රශ්නයක්, ඩ්‍රින්ක්ස් එහෙම ගන්නවද?  අපෝ නෑ මහත්තයා. දැන් මට එක දෙයයි ඕනේ, කොහොම හරි මේ දරුවාට හොඳට උගන්න ගත්තොත් මට ඇති.
මැරෙන්න කියලා වස බීපු එක කොච්චර මෝඩ කමක්ද කියලා දැන් හිතෙනවා මහත්තයා.

කතා පොත්වල, චිත්‍රපටි වල තියන කතා අපි වටේට සැබෑවටම තියනවා, ගොඩක් ඒ කතා අපිට ඇහෙන්නේ නෑ,ඒ ඒවා හරිම හෙමින් කොඳුරන නිසාත් , අපි ඇහුන්කම් නොදෙන නිසාත් කියලා මට හිතුනා.

Tuesday, November 17, 2015

හැමෝම එහෙම නෑ

මේ ඇත්තම කතා දෙකක්. හැබැයි හැමෝමත් මෙහෙම නෑ.

කතා දෙකක්. කතා දෙකම නර්ස් නෝනලා ගැන.
පළවෙනි කතාව, රෑ අටට විතර , ටිකක් වයසක දෙමළ මනුස්සයෙක් වාට්ටුවට ඇතුලත් වුනා. හේතුව හෘදය වස්තුව සම්බන්ධ රෝගයක් (Heart failure).ලෙඩා ඇතුලත් කරලා අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර දුන්නට පස්සේ නර්ස් නෝනා කෙනෙක් ආවා. මේ ලෙඩා ගැන අහන්න. බලාගෙන යනකොට මේ නර්ස් නෝනා තමයි මේ ලෙඩාව ඉස්පිරිතාලෙට එක්ක එන්න බෙහෙත් ගන්න යන්න කියලා උනන්දු කරවලා , ඒ මදිවට ත්‍රීවිල් එකට ගාස්තුවත් දීලා තිබ්බේ.  දවස් ගානක් අමාරුවෙන් ඉඳලා තියනවා, හැබැයි රෝහල්ගත වෙලා නෑ. කොහොම හරි මේ නර්ස් නෝනා මැදිහත් වෙලා ලෙඩාව වාට්ටුවට ඇතුලත් කලා.
පහුවෙනිදත් නර්ස් නෝනා ආවා. හොඳම හරිය ඊට පස්සේ. මේ ලෙඩාගේ දුව නර්ස් නෝනාගේ බබාව බලාගන්න කෙනා. තාත්තට සනීප නෑ කියලා සති ගානක් ඇවිත් නෑ. ඉතින් නර්ස් නෝනාට වැඩට එනකොට හරිම කරදරේ බබාව බලාගන්න කෙනෙක් නෑ.
අනේ ඩොක්ටර් මෙයාගේ ටිකට් කපන්න එපා, පුළුවන් තරම් තියාගන්න බලන්න. මෙයා ගෙදර ගියොත් බබා බලාගන්න කෙනා වැඩට එන්නේ නෑ. ඔන්න ඕකයි ඉල්ලීම.
ඒ වුනාට අපි ලෙඩාට ඉක්මනටම ප්‍රතිකාර කරවලා, සනීප වූ වහාම ගෙදර යැව්වා.

දෙවෙනි කතාව. මේකත් නර්ස් නෝනා කෙනෙක් සම්බන්ධව. මේ නර්ස් නෝනා වැඩ කරන්නේ වෙනත් රෝහලක. එයාගේ තාත්තව ගෙනත් රෝහලේ නතර කලා. මේ වයසක මනුස්සයට ශ්වසන රෝගයක් (COPD) දියවැඩියාව හා කලින්  හෘදයාබාධයක් තිබිලා තියනවා. අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර කලා. ඉස්පිරිතාලේ හැම දෙයක්ම නෑ. ඉක්මන් සුවය සඳහා සමහර බෙහෙත් පිටින් ගෙන්න ගන්න සිදුවෙනවා, සමහර පරීක්ෂණ පිටින් කරගන්න සිදුවෙනවා. මේ මනුස්සයටත් එහෙම බෙහෙත් වගයක් ගෙන්න ගන්න ඕනේ වුනා. ඒත් එක්කම ඊසීජී පටියේ සැක සහිත වෙනස්කම් කීපයක් තිබුනු නිසා ට්‍රොපොනින් කියන ලේ පරීක්ෂාවත් කරගන්න ඕනේ වුනා. රෝගියාට ඒ තුන්ඩු දෙක දුන්නා. පළවෙනි දවසේ අහපුවාම දෙකම කරගෙන නෑ, හේතුව කවුරුත් බලන්න ඇවිත් නෑ, දෙවෙනි දවසේ , ඒත් නෑ, තුන් වෙනි දවසේ ....ඒත් නෑ. කරන්න දෙයක් නැති නිසා වෙනත් විකල්ප ප්‍රතිකාර වලට යන්න සිද්ධ වුනා. හතරවෙනි දවසේ ඒ ලෙඩාගේ දුව හෙවත් කතා නායිකා නර්ස් නෝනා ආවා, බලෙන් ටිකට් කපාගෙන ලෙඩා එක්කගෙන ගියා. හැමෝටම වැඩ තමයි, නිවාඩු නෑ තමා, නයිට් ඩියුටි තමා, ඒ වුනාට සෞඛ්‍ය සේවයේ රැකියාවක් කරන කෙනෙක් හැටියට තමාගේ තාත්තට ඒ දක්වපු සැලකිල්ල ගැන නැවතත් හිතන්න තිබුනා .

හැමෝම එහෙම නෑ.

Wednesday, November 11, 2015

දියවැඩියාව

නොවැම්බර් 14 ලෝක දියවැඩියා දිනය යෙදෙනවා. දියවැඩියාව ගැන කතා වෙන මේ නොවැම්බර් මුල, වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයෙක් හැටියට මම දැකපු සත්‍ය සිදුවීමක් මතක් වුනා. නම් ගම් හෝ රෝහල මොකද්ද කියන එක හරි නෑ.
මේ කතාව දකින්නේ කාන්තා මානසික රෝග වාට්ටුවේදි. දියවැඩියාවයි මානසික රෝගයි අතර මොකද්ද තියන සම්බන්ධය කියලා ඔබට හිතෙනවා ඇති. මේ කතාවේ කතා නායිකාව අවුරුදු තිස් ගනනක රජයේ ලිපිකරු සේවයේ කාන්තාවක් (මගේ මතකන නිවැරදි නම් )ඇය විවාහකයි, දරුවෝ දෙන්නෙක්ද කොහෙදෝ හිටියා. වාට්ටුවට ඇතුළු වීමට හේතුව සිය දිවි නසාගැනීමට උත්සහ කිරීම. ( සියදිවි නසා ගැනීම හෝ ඊට උත්සාහ කිරීම කියන්නේ රෝගයක්, suicidal attempt මානසික රෝගයක්. ඒ කියන්නේ වහාම ප්‍රතිකාර ගත යුතුයි ) මේ කාන්තාව කළින් දවසක රෑ ගෙදර කට්ටිය නිදාගන්න ගියාට පස්සේ එයාගේ සාරියක් ගෙදර බාල්කයක් හරහා දමලා ඒකෙ කොනක තොන්ඩුවක් හදලා එල්ලිලා මැරෙන්න හදලා. කොහොම හරි සද්දේ ඇහිලා ඒ කාන්තාවගේ ස්වාමිපුරුෂයා ඇවිදින් බේරගෙන තියනවා. ඊට පස්සේ ඇයව හදිසි අනතුරු වාට්ටුවට දාලා තියනවා. හදිසි අනතුරු වාට්ටුවේ ප්‍රතිකාර වලට පස්සේ මානසික රෝග වාට්ටුවට වැඩිදුර ප්‍රතිකාර වලට එවලා තිබුනා.

ඉතින් කෝ මේකේ දියවැඩියාවක්? තාම නෑ. මේ කාන්තාවගේ සායනික ඉතිහාසය ( clinical history ) ගන්න සිදුවුනා. සියදිවි නසාගැනීමට තැත් කිරීම හා ඊට අදාල ඇගයීමක් කරන්නත් ( Suicidal risk assessment ) මේ ඉතිහාසය වැදගත්. මේ කාන්තාව සියදිවි නසා ගන්න උත්සාහ කරන්න ආසන්නතම හේතුව තමයි අනියම් සම්බන්ධතාවයක්. මේ කාන්තාව හැමදාම උදේ හවස වැඩට යන බස් එකේ කොන්දොස්තර එක්ක අනියම් සම්බන්ධතාවක් පටන්ගෙන. තහනම් ගහේ ඵල නෙලන තරමටම මේ සම්බන්ධය දුර දිග ගිහින්. කොහොම කොහොමහරි මේක ගෙදරට ආරංචි වෙලා. යම් යම් කතාබහක් ගිහින්, ඊට පස්සේ දුක / ලැජ්ජාව හෝ තරහ නිසා මේ කාන්තාව තමන්ගේ ජීවිතය නැති කරගන්න උත්සාහ කරලා.

ඉතින් ඇයි ඉස්කෝලෙ යන දරුවොත් ඉන්න මේ කාන්තාව අර විදිහට දුර දිග ගිය අනියම් සම්බන්ධතාවක පැටලිලා තියෙන්නේ. මේ කාන්තාවගේ සැමියා නරක පුද්ගලයෙක් නෙවෙයි, බිමට ඇබ්බැහිවූවෙකුත් නෙවෙයි, ඒ වගේම අනියම් සබඳතා තියෙන කෙනෙකුත් නෙවෙයි. එකම ප්‍රශ්නෙ එයාට දියවැඩියාව තියෙනවා, ටික කාලයක් තියනවා. මේ මනුස්සයා ටිකක් පණ්ඩිතයෙක්, හරියට ක්ලිනික් එන්නේ නෑ දියවැඩියාවට හරියට පිළිවෙලට බෙහෙත් ටික ගන්නේ නෑ. ඔහොම කාලයක් ගියාට පස්සේ මේ දියවැඩියාව රෝගියාට දියවැඩියාව නිසා ඇතිවන ස්නායු දුර්වල වීම පටන්ගෙන. ( දියවැඩියාව නිඩා ගොඩාක් ස්නායු දුර්වල වෙන්න පුළුවන්.Diabetic Neuropathy  සමහර දුර්වලතා ආපසු මුල් තත්වය්ට හොඳ කරන්න බෑ. දියවැඩියාවේ ස්නායු දුර්වල වීම දියවැඩියාව තිබුනු කාලය, රුධිරයේ සීනි පාලනය අධිරුධිර පිඩනය ඉහල කොලෙස්ටරෝල් වගේ කරුණු මතත් රඳාපවතිනවා )  දියවැඩියාව නිසා එන ස්නායු දුබල වීමේ එක් දුබලතාවක් වන ස්වයංසාධක ස්නායු දුර්වල (Autonomic neuropathy)වීම මේ කාන්තාවගේ ස්වාමියාට ඇවිත්. ප්‍රතිඵලය තමයි ලිංගික බෙලහීනතාව (erectile dysfunction ) එතනින් එහාට කතාව ලියන්න ඕනේ නැතිවත් මොකද වෙලා තියෙන්නේ කියලා ඔබට තේරෙනවා ඇති.
කවුරුද හරි කවුරුද වැරදි කියලා කියන එක මගේ රාජකාරිය නෙවෙයි.මේ සිදුවීම අහපු පළමු අවස්තාවේත් මට හරි වැරදි කවුද කියලා හිතුනේ නෑ. දියවැඩියාවට හරියට බෙහෙත් බීලා ක්ලිනික් එකට හරියට ඇවිත් පාලනය වුනා නම් මේ වගේ අවාසනාවන්ත සිදුවිමක් නොදකින්න තිබුනා. ඊට පස්සේ උපදේශනයට මේ කාන්තාව යොමු කළා. ඇගේ ස්වාමි පුරුෂයා දියවැඩියාව පාලනයට වැඩිදුර පරීක්ෂණ සඳහා  යොමු කළා. එතනින් එහාට මොකද වුනේ කියලා මමත් දන්නේ නෑ

කොහොම වුනත් නොවැම්බර් මාසයේ මට කියන්න තියෙන්නේ 14 වෙනිදා විතරක් නෙවෙයි හැම මාසෙම, හැම අවුරුද්දකම දියවැඩියාව කියන මාරයා  පරාජය කරන්න හැමෝම සිහියට ගන්න ඕනේ කියලා. එහෙම නොවුනොත් දියවැඩියාව නොදැනීම හොරෙන්ම ඔබව පරාජය කරනවා. සමහර විට ඒ පරාජය ආපසු හරවන්න අමාරු වෙන්න පුළුවන්.

Wednesday, October 21, 2015

අමාරුම කාර්යය


වාට්ටුවට අවුරුදු හැට ගනනක රෝගියෙක් ඇතුලත් කළා.හුස්ම ගන්න අමාරුයිලු.පෙනහළු වල සද්දය වෙනස් (හාර්ට් ෆේලියර් Heart Failure හෙවත් හදවත නිසි පරිදි වැඩ නොකිරීම ) ඊසීජී එකක් ගත්තම පපුවේ අමාරුවක ලකුණු තියනවා, ට්‍රොපොනින් කියන රුධිර පරීක්ෂණයත් කළා හර්දයාබාධයක් කියලා තහවුරු වුනා. ඒ සඳහා නියමිත ප්‍රතිකාර නොපමාව පටන් ගත්තා. මේ රෝගියාට වකුගඩු අමාරුවක් තියනවා, දියවැඩියාව හා අධික රුධිර පීඩනයත් (ප්‍රෙෂර් ) තියනවා. කොහොමහරි හෘදයාබාධයට ප්‍රතිකාර හැටියට හෙපරින් කියන බෙහෙත පටන් ගත්තා.

ලෙඩා පොඩ්ඩක් අමාරුවෙන් හිටියේ, විශේෂඥ වෛද්‍යතුමාත් බලලා අවශ්‍ය උපදෙස් ලබාදුන්නා. හවස වෝඩ් රවුන්ඩ් එකේදිත් මේ ලෙඩා එච්චරම හොඳ තත්වයක හිටියේ නෑ. රුධිර පීඩනය හෘද ස්ඵන්දන වේගය ඔක්සිජන් සංතෘප්ත(O2 Saturation ) වීම එහෙම ඔක්කොම හොඳයි. අවශ්‍ය බෙහෙත් වැඩි කිරීම සිදු කළා. ලෙඩාගේ පුතා ලෙඩා ලඟ හිටියා. පුතා එක්ක මම කතා කළා. රෝගියාගේ තත්වය පැහැදිළි කරන්න ප්‍රවේශයක් ගන්න ඒක හොඳ මගක්. මේ රෝගියා පෞද්ගලික අංශයේ පොඩි රැකියාවක් කරලා තියෙන්නේ. එකම දරුවයි ඉන්නේ, ඒ මේ ලෙඩා ලඟ ඉන්න පුතා. මේ පුතාත් සාමාන්‍යපෙළ කරල  ඊට පස්සේ පෞද්ගලික අංශයේ පොඩි රැකියාවකට ගිහින්. ආර්ථික ප්‍රශ්නත් තියනවා. කොහොමහරි මේ පුතා මගේ වයසේමයි. රෝගියාගේ තත්වය ගොඩක් අමාරු බව මම පැහැදිළි කරලා දුන්නා. රෝහලේ නැති බෙහෙතක් ගෙනත් දෙන්න කියලා තුන්ඩුවක් ලියලා මේ පුතා අතට දුන්න. දැන්මම මේ බෙහෙත ගෙනත්  දුන්නා නම් ඉක්මනට ලෙඩාට දෙන්න පුළුවන් කියලා කිව්වා. හොඳයි කියලා මේ පුතා පිටත් වුනා.

මට නිකම් මහා අමුත්තක් දැනුනා, මේ පුතා  දැන් බෙහෙත ගෙනෙන්න ගිය ටිකට ලෙඩාට අමාරු වෙලා මොකක් හරි වුනොත් ??? එහෙම වෙයිද දන්නෙත් නෑ කියලා හිතලා මම වාට්ටුවේ වැඩ කරගෙන ගියා.

විනාඩි දහයක් ගියේ නෑ, හෙද නිළධාරියෙක්  කතා කළා  H.D.U එකේ ලෙඩෙක් ඇරෙස්ට් වෙලා කියලා.මේ ලෙඩා , හෘදවස්තුව නතර වෙලා, හෘද තෙරපුම් හා ඇම්බු බෑග් එක මගින් කෘතිම ස්වසනය  (CPR & Ambu ventilation)දෙන්න පටන් ගත්තා, අදාල හදිසි වෙලාවට දෙන බෙහෙත් දුන්නා.පැය බාගයක් විතර ආපහු පන ගන්න මහන්සි වුනා.නමුත් වැඩක් වුනේ නෑ. ඒ වෙනකොටත් ඒ ලෙඩා අවසන් ගමන් ගිහින්.

එකම පුතා තමන්ගේ තාත්තා ඇස් ඉදිරිපිටම අවසන් ගමන් යන දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ පුතාගේ මුහුන බලන්න බෑ ඒ වෙලාවේ, පැයකට විතර කළින් ලෙඩාට අමාරුයි කියලා මම කිව්වා තමයි නමුත් මෙච්චර ඉක්මනට ගෙනා ආයුෂ ඉවර වෙයි කියලා මම හිතුවේ නෑ.
අන්තිමට අමාරුම කාරිය, අපිට ලෙඩා බේරගන්න බැරිවුනා කියලා මගේ වයසේම කෙනෙකුට, මියගිය කෙනාගේ එකම පුතාට කියන එක. බොහොම අමාරුවෙන් වචන ගලපාගෙන ඒ පුතාට පැහැදිළි කරලා දුන්නා. ඒක අහලා ඒ පුතා කෑ ගහලා අඬලා එතන දෙවනත් කළා නම් දුකක් නෑ. ඒ වෙනුවට මේ පුතා ඒ තාත්තාගේ අත අල්ලගෙන අනික් අතින් ඔලුව අතගාන්න පටන් ගත්තා. ඒ පුතාගේ කටින් එක වචනයක්වත් පිට වුනේ නෑ, කටින් කියන්න ඕනේ ඔක්කොම දේවල් ඇස් දෙක දෙපැත්තෙන් ගලාගෙන එන ජල ධාරාවන් දෙකක් මහා හයියෙන් කෑගහල කියනවා කියලා මට දැනුනා. බලා සිටිය නොහැකි හෙයින් එතනින් ඉවත් වුනා.
වෛද්‍යවරු කියන්නේ දෙවියන් නෙවෙයි, එහෙම වුනා නම් මේ රෝගියාට පණ ආපහු දෙන්න දෙපාරක් හිතන්නේ නෑ.

වෑන් දෙකක වෙනස



පොඩි සටහනක්
අමාරු ලෙඩෙකුට හදිසියේ එකෝ පරීක්ෂණයක් කරගන්න ඕනේ වුනා. ඒ සඳහා පහසුකම් තියන ළඟම රෝහල මහනුවර මහ රෝහල. ඉතින් ගම්පොල රෝහලේ ඉඳලා ගිලන් රථයකින් මේ ලෙඩාව මහනුවර අරගෙන යන්න පිටත් වුනා. අමාරු ලෙඩෙක් නිසා මගදි අමාරු වුනොත් එහෙම කියලා වෛද්‍යවරයෙක් සහ හෙද නිළධාරිණියකුත් මේ ලෙඩා එක්ක යන්න පිටත් වුනා. සාමාන්‍යයෙන් හැමදාම වෙන විදිහට ගිලන් රථය සයිරන් දමාගෙන ලයිට් දාගෙන ගියත් ත්‍රීවීල් ප්‍රයිවට් බස් ඇතුළු කිසි දවසක ලෙඩ වෙන්නේ නැති මිනිසු සත පහකට ගනන් ගන්නේ නෑ, පාරේ ඉඩ දෙන්නේ එහෙමත් කෙනෙක් තමයි.

කොහොම හරි පේරාදෙණිය හරියට එනකොට බිබිල රෝහලෙන් ආව ගිලන් රථයක් අපේ පිටිපස්සෙන් එනවා. ගැටඹේ හන්දියේ වට රවුමෙන් හරවලා අළුත් පාරට ( විලියම් ගොපල්ලව මාවතට ) දැම්මා, ඇම්බියුලන්ස් දෙකම දැන් රේස් එකක් වගේ. වැඩක් නෑ, අඩි කීපයයි යන්න පුළුවන් වුනේ, දුම් රිය එන හින්දා මහ පාර හරහා තියන ගේට්ටුව වහලා.  වාහන පෝලිමකට අහු වුනා. එතන ට්‍රැක් හතරක පාර, වාහන පෝලිම් දෙකයි.

බිබිල රෝහලේ ඇම්බියුලන්ස් එක අළුත් හයි එස් KDH හයි රූෆ් වෑන් එකක්, WP නොම්මර තියන එකක්. ඊට එහා පැත්තෙ ට්‍රැක් එකට ආවා තව ඒ ජාතියෙම වෑන් එකක්, ඒකත් WP නොම්මර තියෙන්නේ. ජෙට්වින් ට්‍රැවල්ස් එකේ වාහනයක්. විදේශිකයන් පිරිසක් බොහෝම සුව පහසුවට වාවි වෙලා ඒ සී එහෙම දාගෙන. එකම ජාතියේ වාහන දෙකක්, නොම්මරය විතරයි වෙනස්. හැබැයි ඒ දෙකේ යන මිනිස්සුන්ගේ හිත් වලට දැනෙන දේවල් අහසට පොළව වගේ ඇති. අඩි දෙකක පරතරයක්, එකම පාට එකම ජාතියේ වාහන දෙකක් නොම්මරය විතරයි වෙනස් එකක තව විනාඩියක් හරි ජීවත්වෙන්න ජීවිතය විඳවන පිරිසක්, අනෙකේ ජීවිතය විඳින පිරිසක් .( ටොයෝටා කොම්පැනියටවත් මෙහෙම හිතෙන්න නැතිව ඇති ) විදේශිකයෝ අතරින් එක්කෙනෙක් ඇම්බියුලන්ස් දෙකම පොටෝ එකක් ගන්නව මම බලාගෙන හිටියා .
කෝච්චිය ගියා  ඇම්බියුලන්ස් දෙකට යන්න අනික් වාහන ඉඩ දුන්නා, අපි දෙපිරිසම සයිරන් දමාගෙන මහනුවර රෝහල බලා පිටත් වුනා.